Przy podziale obiektu na działki robocze do celów projektowania organizacji robót murarskich należy kierowrać się ogólnymi zasadami, obowiązującymi w tym zakresie przy realizacji obiektów metodą pracy równomiernej. Szczególnie wielkość działek należy tak dobierać, aby miały równą (zbliżoną) pracochłonność, a przechodzenie brygad odbywało się po pełnych zmianach roboczych.

Schematy organizacji stanowisk roboczych zespołów dwójkowych i trójkowych przedstawiono na rys. 19-2a i b. Bardzo sprawmie pracuje murarz na stanowisku roboczym, które ma przy stawianym murze zupełnie wolny pas powierzchni szerokości ok: 60 cm, drugi pas przeznaczony na materiały, ułożone w najdogodniejszym dla murarza porządku oraz trzeci pas przeznaczony na dowożenie lub przenoszenie materiałów.

Skład i organizacja zespołu roboczego do wykonywania robót murarskich zależy od rodzaju i ilości wykonywanych robót. Można ogólnie przyjąć, że wszelkie bardziej skomplikowane konstrukcje murowe wykonują zespoły murarskie. Rozróżniamy zespoły murarskie dwójkowe, trójkowe i wieloosobowe.

Mimo stałego zwiększania stopnia uprzemysłowienia budownictwa rola robót murarskich w budownictwie jest nadal dość znaczna (np. w budownictwie indywidualnym). Ponadto szereg rozwiązań uprzemysłowionych wymaga jeszcze znacznego zakresu robót murarskich, do których zalicza się wykonanie np. ścianek działowych, ścian osłonowych w szkieletach prefabrykowanych itp.

Jeżeli na przykład projektujemy organizację robót ziemnych wykonywanych przy zastosowaniu koparki przedsiębiernej, musimy przede wszystkim dobrać wielkość koparki, którą charakteryzuje wielkość jej łyżki. Sprawa ta wymaga wszechstronnej analizy - przy zwiększeniu bowiem wielkości łyżki wzrośnie wydajność koparki, lecz jednocześnie wzrosną zadania transportu, jeżeli koparka ma załadować odspojony grunt na środki transportowe.

Podstawą wyboru właściwej metody organizacji wykonania robót ziemnych jest podział ogólnej masy robót według sposobów ich wykonania. Roboty ziemne, jako najbardziej pracochłonne, powinny być w jak największym stopniu zmechanizowane. Obecnie przeciętny stopień zmechanizowania robót ziemnych w Polsce wynosi 87,5% (wg rocznika statystycznego MB i PMB za rok 1970).

Plany zagospodarowania placu budowy, wykonane zgodnie z wytycznymi podanymi w niniejszym rozdziale, przedstawiono: na rys. 18-16 dla budowy realizowanej metodami tradycyjnymi, a na rys. 18-17 dla budowy realizowanej metodą uprzemysłowioną.

W celu otrzymania danych odnośnie mocy silników zainstalowanych w poszczególnych maszynach (Ps) należy korzystać z charakterystyk technicznych tych maszyn. Zapotrzebowanie mocy na potrzeby oświetlenia (w W/100 m2) ujęto w tablicach zamieszczonych w informatorach projektanta organizacji budowy. Orientacyjnie podaje się, że zapotrzebowanie mocy do oświetlenia wewnętrznego (POU) 100 m2 powierzchni biur budowy i stołówek wynosi 600--950 W.

Wzrost uprzemysłowienia i mechanizacji produkcji budowlanej znacznie zwiększa zużycie energii elektrycznej na placach budów. Energia elektryczna zużywana jest przede wszystkim do napędu silników elektrycznych maszyn i urządzeń (np. żurawie wieżowe, betoniarki itp.). Ponadto energia elektryczna zużywana jest do oświetlenia terenu budowy, stanowisk roboczych podczas zmian nocnych, wnętrz budynków tymczasowych oraz do innych celów, jak np. spawanie, elektronagrzew itp.

Do obiektów zagospodarowania placu budowy zalicza się zarówno tymczasowe budynki administracyjne (kierownictwa budowy) oraz gospodarcze i socjalne, jak rówmież magazyny, wytwórnie oraz warsztaty.

Strony