Cement na plac budowy jest obecnie coraz powszechniej dostarczany luzem, specjalnymi samochodami zaopatrzonymi w zbiorniki na cement. Napełnienie zbiorników samochodowych odbywa się w cementowni za pomocą specjalnego urządzenia.

Przeładunek cementu z cementowozów do specjalnych zasobników (silosów), zainstalowanych na budowach, odbywa się pneumatycznie za pomocą sprężarki znajdującej się na samochodzie, pod ciśnieniem 1,5-1-2,5 at.

Materiały tradycyjne (np. cegła, piasek, żwir, wapno itp.) należy składować wg zasad omawianych w przedmiocie „Materiały budowlane”. Wielkowymiarowe elementy prefabrykowane składowane są w takiej pozycji, w jakiej będą wbudowywane. Elementy ścienne składowane są pionowo, a elementy stropowe poziomo. Miejsca składowania elementów powinny być zgodne z projektem organizacji budowy. Teren, na którym składowane są elementy, powinien być wyrównany i posiadać spadki dla odprowadzania wody.

W każdym poszczególnym wypadku wielkość powierzchni składu należy sprawdzić przez rozmieszczenie na planie terenu składowania pryzm, sztapli itp., z uwzględnieniem odpowiedniego wyładunku i wydawania materiałów.

Skład powinien mieć dostateczny front zarówno do odbioru i wyładunku materiałów, jak i dla ich wydawania.

Przy projektowaniu dróg na placu budowy - zwłaszcza jeżeli budynek wznosi się metodą uprzemysłowioną - należy każdorazowo brać pod pwagę rodzaj zastosowanych środków transportowych (np. przyczepy z ciągnikami itp.).

Przy projektowaniu dróg na placu budowy należy przestrzegać zasady, aby układ tych dróg był w miarę możliwości oparty na trasach dróg stałych, które będą używane po ukończeniu budowy np. jako drogi wewnętrzne w osiedlu mieszkaniowym. Na potrzeby budowy mogą być one uzupełnione dojazdami i drogami tymczasowymi, które łącznie z siecią dróg stałych tworzą właściwy układ komunikacyjny w okresie realizacji budowy.

Jeżeli materiały i elementy postanowiono podnosić żurawiem o dużym zasięgu, to składowisko należy urządzić w promieniu tego zasięgu, aby uniknąć dodatkowego transportu poziomego i aby żuraw mógł ewentualnie wyładowywać dowożone materiały.

Rozmieszczenie poszczególnych elementów zagospodarowania placu budowy zależy przede wszystkim od rodzaju i liczby środków7 transportu poziomego i pionowego lub poziomo-pionowego.

Jeśli np. do podnoszenia masy betonowej projektuje się użycie specjalnego podnośnika, to wówczas betoniarki i zasobniki powinny być ustawione w jeden zespół. Magazyny piasku, żwiru i cementu powinny znajdować się obok stanowisk betoniarek.

Konstrukcje budynków tymczasowych powinny być tak projektowane, aby po spełnieniu swego zadania na jednej budowie mogły być przenoszone na inne budowy. Przechodzącą przez plac budowy stałą sieć wodociągową, kanalizacyjną oraz doprowadzoną energię elektryczną należy w maksymalnym stopniu wykorzystać do potrzeb budowy.

Plac budowy jest to wydzielony teren, przeznaczony do wykonywania czynności związanych bezpośrednio ze wznoszeniem obiektu budowlanego (lub grupy obiektów). W związku z rozwojem budownictwa uprzemysłowionego tradycyjne pojęcie placu budowy traci często swoje znaczenie, gdyż mamy wówczas do czynienia z placem przeznaczonym na montaż elementów, wykonanych poza miejscem ich wbudowania, przeważnie w wytwórniach stanowiących zaplecze produkcyjne przedsiębiorstwa (patrz rozdz. 8.3).

W projektowaniu organizacji transportu w budownictwie należy dążyć do optymalnego wykorzystania środków transportowych. Ma to bowiem zasadniczy wpływ na ekonomikę przyjętego rozwiązania transportu. Obok wykorzystania nośności środka transportowego niezmiernie ważnym elementem jest zapewnienie ciągłości pracy.

Strony